Welkom op onze culinaire pagina, geschreven door Eveline Zoutendijk. Eveline heeft een charmant hotel in Sultanahmet (Sarnıç), waar zij tevens Turkse kookcursussen geeft.

  Ongebonden aan huisjes, boompjes en beestjes, ga ik minstens 4 à 5 keer per week uit eten en aangezien ik in Ayazpaşa woon, is dat dan meestal ergens in Beyoğlu, het hart van Istanbul’s bohemia en historie. Heen klimmen, terug rollen is het motto en elke keer kijk ik weer met kinderlijk enthousiasme uit naar de uurtjes daartussen. Dat Turkse “let’s talk later” heb ik mijn vrienden dan ook snel afgeleerd, anders is zo’n week niet te plannen. Tenslotte is het vooruitzicht de helft van de pret. Geen ontbijt dus voor mij, een lichte lunch en dan s’avonds ongeremd aanvallen..... Niet de gezondste manier van leven misschien, maar voor mij dusver ideaal gebleken.

Zoals een gezond Hollands gezin betaamt, begon bij ons elke dag om stipt half 6 de borrel, en dat liep dan makkelijk uit tot een uurtje of 8. Die gewoonte is er dan ook bij mij niet meer uit te slaan (bij andere Nederlanders gelukkig ook niet voorzover ik op het consulaat heb mogen waarnemen!), maar ik probeer het nu wel tot een uurtje later uit te stellen. Uitgeput thuisgekomen, loop ik twee glazen wijn en een flinke bak pistachios later, half zingend, half in mezelf pratend, met vernieuwde energie de berg op.

Onze eerste stop is Pizzeria Pidos. Het soort restaurant waar je je van te voren, vanwege de facade, niet zo gek veel van voorstelt en misschien maakt dat wel deel uit van hun succes. (Met succes bedoel ik hier dat ondergetekende er graag naar toegaat...) Een paar blokken terug zit het wat sjiekere Pucci, waar ik pre-Pidos nog wel eens heen ging, maar nu weet ik beter: Pidos heeft dan wel geen uitzicht op de Bosphorus (of op wat dan ook), maar wel een warmere atmosfeer, uiterst vriendelijke bediening, vergelijkbaar eten en een half zo hoge rekening. Vooral de voorgerechten zijn van uitstekende kwaliteit, met gigantische schijven verse Parmesaanse kaas en een hardnekkig terugkerende pepermolen met energiek draaiende jongen erachter verscholen. Verder zou ik het gewoon bij pizza en pasta houden. Risotto moet je altijd al alleen in de beste restaurants bestellen. Mijn favorieten hier zijn de gegrillde calamari en dito groentetjes op een berg rokasalade met citroenmayonnaise en daarna neem ik meestal (extra al-dente) penne op z’n Siciliaans (met aubergine, tomaten, mozzarella en basilicum). Porties zijn royaal met verse kruiden die overal uitsteken en wijnen zijn bijzonder redelijk geprijsd. Iedere rode wijn wordt steevast in een decanter geserveerd, wat me eerst een beetje overdreven leek voor deze veredelde druivensappen, maar voor onze Antik deed het even ademen toch wel wonderen. Er staan slechts 3 desserts op het menu, geen van welke mij ooit hebben aangesproken, dus dit deel sla ik steeds maar over.

Als we wat verder doorklimmen komen we bij Changa terecht in Siraselviler. Al jarenlang is dit één van mijn favorieten bij uitstek. Met de bekende Peter Gordon als consultant in Londen en twee ex-businessmannen (Tarık en Savaş) als eigenaren wordt het fusie-koken hier professioneel aangepakt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze als eerste in Turkije zijn beland op de wereld’s restaurant top 50, en wel op nummer 39. Het minimalistische decor in dit prachtig behouden Artdeco gebouw zorgt voor een succesvol contrast. Hoge plafonds gaan hand in hand met hippe details, van de grasstukjes op tafel tot de halfleren truitjes van het bedienend personeel. Het liefst eet ik aan de bar. Minimalistisch en comfortabel gaan niet altijd samen en dat geldt zeker voor de barstoelen, maar ik heb genoeg redenen liever daar te eten: ten eerste herinnert me dit aan mijn ontstuimige jaren in New York, ten tweede voer ik graag eindeloze gesprekken over eten met de eigenaren (hoop dat dat nog steeds wederzijds is) en ten derde, ook niet onbelangrijk, zijn de boys achter de bar onweerstaanbaar! Maar mijn vrienden hebben meestal liever een tafel en af en toe moet ik me dus helaas aanpassen. Dan belanden we het liefst op dezelfde begane grond, en wel naast het ronde raam in de vloer, alwaardoorheen je alle keukentaferelen kunt waarnemen. Changa bestaat uit 3 verdiepingen en Tarık vertelde ons laatst dat de meest populaire tafels zich op de middenverdieping bevinden, vlak naast de toiletten, daar de kans te zien of gezien te worden hier het grootst wordt geschat! Wie had zoiets idioots kunnen bedenken? Ik word liever ver weg van de plee gezien, maar enfin, laten we het eindelijk maar eens over het eten hebben... Hopelijk heb je je in weten te houden met de mojitos, olijvenchips en gedroogde tomaten aan de bar, zodat je nog plaats voor het “tasting menu voor twee” hebt, een eindeloos feest van allerlei interessante hapjes en gerechten. Voor 35 miljoen p/p is dit een zeer goede deal. Soms zit er wel ‘ns een minder succesvol experiment tussen en dat zeg ik dan ook meteen. (Meestal zie ik die dan ook daarna niet meer terug, maar dat zal wel toeval zijn). Zeker niet te missen zijn de op-je-tong-smeltende calamari in spicy citroen-en-heel-veel-knoflooksaus (één van onze gesprekken aan de bar ging bijvoorbeeld over de geheime trucjes om deze diertjes lekker mals te krijgen). De vleesgerechten zijn ook prima, zij het wat minder baanbrekend, maar vergeet niet bij het bestellen de gaargraad te preciseren, anders krijg je het geheid op z’n Turks (goed gaar). De gerookte bulgur en pepermuntsalsa doen wonderen voor de lamskoteletjes. En de desserts! Normaliter eet dit Zoutje geen zoetigheden, maar in Changa maak ik altijd graag een uitzondering. En dan heb ik het liefst het Turkse koffie-ijs met reuzebiscotti waar een glaasje Amaretto bij wordt geserveerd. Ook niet te versmaden is de meringue met aardbeien, zacht en taai, zoet en zuur, alle perfecte contrasten. Onze rekening komt meestal op zo’n 65 miljoen p/p, inclusief de tip, wat voor de kwaliteit echt heel redelijk is. Wel irritant is de 3 miljoen-per-jas-prijs bij het vertrek. Maarja, alles went...

Vlak daarna zit de Fifth Floor (Beşinci Kat). Hier ga je heen voor het uitzicht (in de zomer is het dakterras fantastisch: één verdieping hoger en je zou letterlijk in de zevende hemel zijn) en de atmosfeer (deze is weer beter in de winter), niet zozeer voor het eten. Het geheim is om een gerecht te vinden waar je happy mee bent en dit keer op keer te bestellen. Dit doen alle mensen die ik ken die daar komen en ik moet toegeven dat het steeds moeilijker wordt na al deze jaren tegen Yasemin, de eigenaardige (maar eigenlijk best aardige) eigenaresse en tevens Turkse actrice, voltehouden dat dit puur toeval is. Ze is namelijk een vriendin van me en best wel trots op haar World Cuisine. Het begint goed met heerlijk warm zelfgebakken brood, wat je later trouwens wel weer op je rekening terugvindt... Dan begin ik of met de salade van “Grilled vegetables with fried helloumi cheese” (sorry, het klonk echt niet in het NL) of met de quesadillas, ideaal om met de rest van de tafel te delen. De Fifth Floor versie heeft heeft een mexicaans tintje en wordt dan ook geserveerd met guacamole saus. Daarna neem ik steevast en altijd de Thai chicken, want al is er weinig Thais aan, is dit een succesvolle combinatie van malse stukken kip in oestersaus met lenteuitjes, chilli pepers, noodles en pindas. De chicken Madras met rijst en kikkererwten is wat droger maar wel heerlijk gekruid. De 1001-nacht-decoratie van paars fluweel, glimmende kralen en honderden lampjes heeft over de jaren heen een voornamelijk bohemiaans publiek getrokken, maar is onderhand ook ontdekt door de zogenaamde Etiler-crowd dankzij Yasemin’s “magic marketing skills”. De prijzen zijn dan ook altijd even slikken (ongeveer gelijk aan Changa), maar een laatste blik uit raam kan de pijn wat verzachten en dansen met de oergekke serveerster is gratis. Er is een dj elke avond en gedurende drukke maanden huurt Yasemin een live band, wat het tevens een ideale plek maakt voor drankjes aan de bar.

Aan het eind van Istiklal vinden we Lokal, in een klein zijstraatje. De naam zegt het al: een simpele vierkante ruimte met een stuk of  7 tafels erin gekrampt (1 enorme, 6 piepkleine) en in de zomer nog 4 extra tafels buiten op straat. Geen plek dus om heen te gaan als je privacy zoekt. Het menu is voornamelijk Thais en Indiaas georienteerd, terwijl de enorme poster aan de muur je naar een herfstige dag in Canadese bossen transporteert. Mocht je de andere kant op kijken, dan kun je de koks bezig zien met veel gesis en gewalm achter hun bescheiden keukenaanrecht. Stoelen zijn bepaald niet comfortabel en de muziek staat vaak te hard, maar sommige gerechten zijn het dubbel en dwars waard, zoals de beide soepen: kokosnoot-kip met lekker veel citroengras of een sterk geparfumeerde groentebouillon met Chinese paddestoelen, en de calamariringen (ja, sorry, alweer!) in tamarindsaus (vraag wel van tevoren om het spicy te maken) met rijst. De prijzen zijn heel redelijk en de bediening mag dan bepaald niet efficient heten, maar er wordt in ieder geval vriendelijk gelachen.

Voor dessert kun je dan mooi even een straatje verder lopen, naar dat gezellige steegje waar je je op wonderbaarlijke wijze gelijk in Parijs waant, en in KV een reuzestuk chocoladetaart met koffie bestellen. Het met kranten behangen plafond zorgt voor een echte koffiehuissfeer met een intellectueel tintje en ‘s zomers kun je heerlijk buitenzitten.

Niet ver weg, in de Pera buurt, zit het nieuwe Lokanta. Zorg dat je van te voren goed begrijpt waar het is, want als je een Turk vraagt waar “Lokanta” is, dan vraag je dus eigenlijk waar er een restaurant is en word je in vele richtingen, behalve de goede gestuurd! Misschien ken je Mehmet Gürs al van het vroegere Downtown en het zomerse NuTeras. De laatste bevindt zich bovenop ditzelfde gebouw en is een absolute must in de zomer: een fantastisch terras, waar de lage bar in het uitzicht van de Gouden Hoorn overstroomt zoals het Çırağan zwembad in de Bosphorus... Een drankje hier ‘s avonds zul je niet snel vergeten! Maar Mehmet’s nieuwste succes is dit Brasserie-achtige concept in een simpel decor van stenen muren en pilaren met een heel hoog plafond en grote spiegels aan de wand. Het menu biedt voor ieder wat, van foie gras of halfrauwe tonijn tot schnitzel met frieten. De op-hout-geroosterde rode paprika soep is mijn favoriet, gevolgd door de eerder genoemde tonijn met kruidige bulgur en gesmoorde venkel. Als desserts kun je o.a. kiezen uit een gedistingeerd chocoladesoufleetje, bescheiden geserveerd in een espressokopje, een gigantische dieetverwoestende brownie of een appel-kruimelgeval met pepermuntijs. 

Vlak hiernaast, delend in dezelfde garderobe en toiletten, zit Mizu, een hip nieuw klein tentje met een regenboog van Oosterse gerechten op het menu, varierend van sushi tot Thaise curries en Peking duck. Het decor is strak, maar tegelijkertijd warm en comfortabel. Wij zaten helaas hopeloos ingesloten tussen een schreeuwende peuter en een sigarenrokend paar, en dat nog wel op Valentijnsavond, maar toch is alles nog redelijk bevallen. Normaal heb ik niet al te veel vertrouwen in een kok die alle keukens denkt te kunnen koken, maar de sushi was goed te doen, de curry fantastisch en de eend bepaald niet slecht, al vroeg ik me wel af na vele pannekoekjes gevuld te hebben met knapperig vet vel, vel en nog meer vel, waar toch dat eendevlees was? Ik kreeg zelfs visioenen van hun personeel, dag in dag uit, tegen heug en meug, kauwend op enorme stukken sappige eend.... of zou je dat vel zo los kunnen kopen? De volgende keer toch even vragen!

En dan als slot even een grote sprong terug naar Taksim, en wel Tarlabaşı om precies te zijn. Daar bevindt zich het Cartoon hotel met z’n verrassend plezierige restaurant Sofra. Geen uitzicht, geen hip gedoe, geen beroemde mensen, maar wel heerlijk Turks-Ottomaans eten in een rustige setting met bijzonder prettige bediening. Dit is een ideale ruimte voor een gesprek en wat privacy. Na een warme verwelkoming en de keuze uit legio lege tafels, worden heerlijk gekruide olijven gebracht, een schaaltje humus en warm pide brood. Ik raad aan met de meze-selectie te beginnen, een prachtige presentatie van originele hapjes, eerst koud, dan warm. Dit is op zich vullend genoeg, maar mocht je nog een hoofdgerecht willen, blijf dan weg van de şiş kebabs, die zijn in het algemeen beter in een daarin gespecialiseerd restaurant. Met gehakt gevulde wijnbladeren of lamsvlees op auberginepuree zou ik dan eerder aanraden, al kun je die natuurlijk het beste bij ons in het Sarnıç Hotel komen eten!  

   R = Reserveringen aanbevolen    R!! = Reserveringen een must